توزیع و متابولیسم ید در حیوانات

1.1 توزیع ید در حیوانات

میانگین محتوای ید در حیوانات 50-200 میکروگرم/کیلوگرم است، اما این مقدار بسیار متفاوت است، عمدتاً بسته به محتوای ید در رژیم غذایی. در شرایط عادی تغذیه، توزیع ید در بدن حیوان عبارت است از: 70%-80% غده تیروئید، 3%-4% از ماهیچه، 3% از پنیر استخوانی و 5% -10% سایر اندام‌ها و بافت‌ها. ید در خون به شکل تیروکسین وجود دارد که عمدتاً به پروتئین های پلاسما متصل می شود و مقدار کمی در پلاسما آزاد است.

1.2 متابولیسم ید

ید همراه با خوراک و آب آشامیدنی وارد بدن حیوان می شود. بیشتر ید موجود در خوراک، ترکیبات ید معدنی است که می‌تواند مستقیماً در قسمت‌های مختلف دستگاه گوارش جذب شود و سرعت هضم و جذب آن بالاست. اشکال ارگانیک ید نیز به خوبی جذب می شوند، اما با سرعت کمتری. محل اصلی جذب در حیوانات تک معده روده کوچک و به دنبال آن معده است. محل اصلی جذب در نشخوارکنندگان شکمبه است.

ید جذب شده از طریق دستگاه گوارش پس از ورود به خون به شکل I-1 وجود دارد و حدود ۶۰%-70% توسط غده تیروئید جذب می‌شود. در غده تیروئید، ابتدا به I2 اکسید می شود و سپس با باقی مانده های تیروزین موجود در تیروگلوبولین ترکیب می شود و تیروگلوبولین یدید تشکیل می دهد که در غده تیروئید ذخیره می شود و می تواند تحت تأثیر آنزیم های پروتئولیتیک در لیزوزوم هیدرولیز شود تا تری گلیسیرید را با هورمون آزاد کند. فعالیت. یدوتیرونین (T3) و تیروکسین (T4) از طریق گردش خون وارد سایر بافت ها و اندام های بدن می شوند تا نقش ایفا کنند. 80 درصد تیروکسینی که وارد بافت ها و اندام ها می شود توسط دیودیناز تجزیه می شود و ید آزاد شده برای استفاده مجدد به غده تیروئید گردش می کند. متابولیسم گردش ید معدنی در بدن سریعتر است، در حالی که متابولیسم گردش ید آلی کندتر است.

ید عمدتاً با ادرار از طریق کلیه ها دفع می شود و قسمت کوچکی از آن با بزاق، شیره معده، صفرا و مدفوع از طریق دستگاه گوارش دفع می شود. ید درون زا مدفوع حیوانات تک معده و گوساله های شیری عمدتاً با صفرا دفع می شود در حالی که ید نشخوارکنندگان بالغ با صفرا در بزاق و بخشی از آن به شکل مشتقات اسید پیروویک حاوی ید دفع می شود. علاوه بر این، ید می تواند از طریق ریه ها و پوست و در تولید حیوانات از طریق فرآورده های حیوانی نیز دفع شود.

2 عملکرد فیزیولوژیکی تغذیه ای ید

2.1 تنظیم متابولیسم و حفظ تعادل حرارتی بدن

مقدار مناسبی از تیروکسین می تواند فعالیت RNA پلیمراز هسته ای را افزایش دهد، سنتز کل RNA را افزایش دهد و در نتیجه به طور غیرمستقیم سنتز پروتئین را تقویت کند. فعالیت سایر آنزیم های دخیل در متابولیسم مواد نیز می تواند بهبود یابد.

تیروکسین می تواند بر روی پیوند بین متابولیسم مواد و متابولیسم انرژی، یعنی فرآیند فسفوریلاسیون اکسیداتیو، عمل کند و فرآیند اکسیداسیون بیولوژیکی را در چرخه تری فسفات ارتقا دهد. دوز مناسب تیروکسین می تواند اکسیداسیون بیولوژیکی قند و چربی را تقویت کند، اکسیداسیون و فسفوریلاسیون را هماهنگ کند و بخشی از انرژی آزاد شده را در آدنوزین تری فسفات (ATP) ذخیره کند، در حالی که بقیه می تواند به شکل گرما حفظ شود یا در خارج از بدن آزاد شود. .

2.2 بر رشد و نمو حیوانات تأثیر می گذارد

تیروکسین اثر تنظیمی بر رشد سیستم عصبی مرکزی، سیستم اسکلتی، سیستم قلبی عروقی و سیستم گوارشی دارد و می‌تواند تمایز و رشد بافت‌ها را تقویت کند، در نتیجه رشد و نمو جوان را افزایش داده، میزان متابولیسم پایه و مصرف اکسیژن را افزایش می‌دهد. کمبود ید در حیوانات جوان می تواند به صورت توقف رشد و تکامل، کاهش نشاط و در نتیجه "کرتینیسم" ظاهر شود.

2.3 بر عملکرد تولید مثل حیوانات تأثیر می گذارد

ید یک عنصر کمیاب ضروری برای حفظ عملکرد تولید مثلی خوب حیوانات است. کمبود ید می تواند باعث اختلالات تولید مثلی حیوانات، غیر طبیعی یا مهار شده و حتی ناباروری شود. کمبود شدید ید نیز می تواند بر فرزندان تأثیر بگذارد و باعث رکود رشد و هیپوپلازی در فرزندان شود. کمبود ید در حیوانات نر می تواند منجر به کاهش و کیفیت پایین شود. کمبود ید در حیوانات ماده می تواند منجر به کاهش میزان لقاح، سقط جنین، جنین ضعیف و جفت باقی مانده پس از زایمان شود. کمبود ید در پرورش دهندگان می تواند منجر به کاهش جوجه ریزی، اختلال در جذب کیسه زرده و طولانی شدن زمان جوجه کشی شود. علاوه بر این، کمبود ید در حیوانات نیز می تواند منجر به کاهش محتوای ید در محصولات آنها شود.

2.4 تأثیر بر وضعیت پوشش حیوانات

کمبود ید بر رشد طبیعی خز حیوانات تأثیر می گذارد و در نتیجه باعث خشکی و کثیف شدن پوست کت، رشد آهسته، ریزش مو یا حتی ریزش موی کل بدن، ضخیم شدن پوست، از بین رفتن درخشندگی در موها و پرها و فیبروز پوشش در سراسر بدن می شود. .

3 کمبود ید و مسمومیت در حیوانات

3.1 کمبود ید

دو نوع کمبود ید در حیوانات وجود دارد، یکی کمبود ید اولیه است که عمدتاً به دلیل محتوای ناکافی ید در خوراک است. این کمبود به طور کلی بومی است. به عنوان مثال، کمبود ید در خاک و آب آشامیدنی محلی می تواند منجر به کمبود ید در مواد خوراک محلی و محصولات کشاورزی شود و به راحتی باعث کمبود ید در ساکنان و دام های محلی شود. نوع دیگری از کمبود ید، کمبود ید ثانویه است، عمدتاً به این دلیل که خوراک حاوی موادی است که با جذب و استفاده از ید مخالفت می کنند، مانند تیوسیانات، گلوکز ایزوتیوسیانات، گلیکوزید آراشیدونوزید و گلیکوزیدهای سیانوژن و غیره. مواد مولد گواتر مانند تیومتازول و تیوره که در خوراک به وفور یافت می شود نیز می تواند منجر به کمبود ید در حیوانات شود. علاوه بر این، غلظت یون های پتاسیم در خوراک بسیار زیاد است که می تواند باعث دفع ید و کمبود ید در حیوانات شود.

3.2 مسمومیت با ید

مصرف بیش از حد ید همچنین می تواند منجر به گواتر هیپرید و مسمومیت حیوانات شود. Zhang Sufang و دیگران گزارش کردند که نوشیدن آب با 0.2٪ KI از مرگ حاد جوجه‌ها ناشی از قارچ‌زایی جلوگیری می‌کند. بیش از 10 ساعت پس از نوشیدن، از دست دادن غذا، پژمردگی، بسته شدن چشم ها، کوچک شدن گردن، چرت زدن، راه رفتن ناپایدار، افزایش مخاط دهان، مدفوع شل، تنگی نفس و قوس زاویه ای حمله ای. ادم ریوی، احتقان، افزایش مخاط نای، خونریزی اثنی عشر، بزرگ شدن و احتقان کبد و کلیه، افیوژن ایلئوسکال و ادم خفیف مغز در کالبد شکافی مشاهده شد.

4 پیشگیری و درمان بیماری

مکمل ید اساسی ترین و مؤثرترین اقدام کنترلی است، اما برای جلوگیری از مسمومیت با مصرف بیش از حد، دوز باید به شدت کنترل شود.

نمک یددار خوراکی یک روش رایج برای درمان کمبود ید است. گاو بالغ {{0}}میلی گرم در روز، گوسفند بالغ 20-50 میلی گرم در روز، بره 5-10 میلی گرم در روز. یدور پتاسیم 25/ محلول ترکیبی ید خوراکی (5% I، 10% KI)، 10-20 قطره در روز برای گاو، 5-10 قطره در روز برای گوسفند بالغ، 1-3 قطره در روز برای بره، 20 روز به عنوان یک دوره درمانی، هر 2-3 ماه یکبار دوره را تکرار کنید. هنگامی که گواتر بزرگ و جامد است، می توان از پماد ید استفاده کرد. پس از ترشح غده، برش جراحی با محلول ید رقیق شسته می شود.

برای پیشگیری از این بیماری باید به میزان ید موجود در جیره برای رفع نیاز حیوانات توجه شود. از آجرهای نمک حاوی ید استفاده کنید تا به حیوانات اجازه دهید آزادانه لیس بزنند، یا جلبک دریایی، جلبک دریایی و سایر مواد را به خوراک اضافه کنید، یا ید را با مکمل های معدنی مخلوط کنید، معمولاً یدید پتاسیم یا یدات پتاسیم با اسید استئاریک مخلوط می شود، آن را در خوراک قرار دهید. یا آجر نمک برای جلوگیری از تبخیر ید، غلظت آن 0.01% است و در جلوگیری از کمبود ید تأثیر خوبی دارد.